Γεννήθηκε το 1911 και ήταν ο πιο διακεκριμένος από τη μεγάλη οικογένεια των Μπατζαίων από το Βασιλικό Πωγωνίου. Ήταν γιος του Ντίνου Μπατζή. Από μικρό τον χαρακτήριζε η τιμιότητα και η αγάπη του για το κλαρίνο. Είχε γνωριμία με την Κ. Πράτσικα και κατέβαινε συχά στο ωδείο της Αθήνας. Πρίν από τον πόλεμο του 1940 έπαιζε κλαρίνο και ξεχώρισε για την επίδοση και τη δεξιοτεχνία του στο παίξιμο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες που έγιναν στο Βερολίνο, έπαιξε κλαρίνο μέσα στο Στάδιο, αντιπροσωπεύοντας την Ελλάδα, ο Χίτλερ τον θαύμασε και του έδωσε συγχαρητήρια. Έβγαλε και τη φωτογραφία που σώζει μέχρι σήμερα η αδερφή του Μαρία, η οποία ζει ακόμα στο Βασιλικό. Τον συναντάμε ακόμη σε μια φωτογραφία σε μικρότερη ηλικία να παίζει κλαρίνο σε κομπανία του Πωγωνίου.
Επιστρατεύεται με την κήρυξη του πολέμου του 1940, με το Ανεξάρτητο Τάγμα Δελβινακίου, όπου αχώριστος σύντροφος στον πόλεμο ήταν και το κλαρίνο το οποίο πήρε κοντά του. Με αυτό συντρόφευε τις ώρες που είχε ησυχία τους συναδέλφους του, αλλά και όποιος σκοτωνόταν, ο Μήτσος τον «συνόδευε» και έπαιζε το στερνό μοιρολόϊ για τα ηρωικά παληκάρια. Σε βομβαρδισμό που έκαναν οι Ιταλοί, μια βόμβα έπεσε και έκοψε το νήμα της ζωής του. Συμπολεμιστής του από τον Παλαιόπυργο Πωγωνίου, αυτόπτης μάρτυρας, αναφέρει ότι θραύσμα από την βόμβα χώρισε το κεφάλι από το υπόλοιπο σώμα του Μήτσου Μπατζή. Μακάβριο θέαμα!!
Βουβοί και κλαίγοντας οι στρατιώτες τον έθαψαν μαζί με το κλαρίνο του. Ήταν το ηρωικό του όπλο, ήταν η ψυχή του, ήταν η συντροφιά του, δεν μπορούσαν να του το στερήσουν. Δεν πήρε κανένα παράσημο, ξέρουμε όμως τι έδωσε στη σύντομη αυτή πορεία της ζωής του. Άφησε κάποια κομμάτια δισκογραφίας, από τα οποία αναδεικνύεται όλη η δεξιοτεχνία του στο κλαρίνο. Ερμηνεύτρια ήταν η εξαίρετη τραγουδίστρια Αθανασία Ατραϊδου. Τα αρχεία του Στρατού αναφέρουν ότι σκοτώθηκε στον Προφήτη Ηλία Κόνιτσας.
Η ανηψιά του όμως, Σοφία Ιωαννίδη, λέει ότι σκοτώθηκε στον Προφήτη Ηλία Δολιανών. Ποιο από τα δύο αληθεύει δεν ξέρουμε, ένα όμως ξέρουμε ότι ο πατέρας του Ντίνος έψαχνε να τον βρει. Δεν βρήκε όμως παρά λίγα οστά, τα οποία έφερε στο Βασιλικό. Στον πόλεμο είχε σκοτωθεί κι άλλο παιδί από το Βασιλικό. Κάθε μέρα, λέει η Σοφία Ιωαννίδου, η γιαγιά της και η μάνα του Μήτσου μαζί με τη μάνα του άλλου παιδιού από το Βασιλικό πήγαιναν στο νεκροταφείο και μοιρολογούσαν. Ο συνταξιούχος δάσκαλος Σπύρου, από το Βασιλικό, αναφέρει ότι ο Μήτσος και τα άλλα τα αδέρφια του μεγάλωσαν σχεδόν μέσα στο σπίτι του, διότι ο παππούς του τον βάπτισε κι έτσι το σπίτι του ήταν και δικό τους σπίτι. Στην ξύλινη μεγάλη εξώπορτα και αριστερά στο πάνω μέρος έγραψε με μολύβι μέχρι και το έτος 2010 που σωζόταν, όταν κάποιος μάστορας που την επιδιόρθωνε το έσβησε από αμέλεια, το εξής:«Το όνομά μου να μείνει τιμημένο, δοξασμένο και ορθόδοξο». Αποδεικνύεται από τα γραπτά αυτά ότι ο Μήτσος Μπατζής εκτός από το μεράκι που είχε βαθιά μέσα του για το κλαρίνο, αγαπούσε συγχρόνως το ίδιο και περισσότερο την πατρίδα και τη θρησκεία. Όσοι τον γνώρισαν έχουν να πουν ότι κλαρίνα σαν τον Μήτσο Μπατζή υπήρξαν λίγα, για δε το Πωγώνι πλανάται ακόμη ο θρύλος για τον Μήτσο Μπατζή, τον θρυλικό κλαρινίστα.
 
(Ευχαριστώ πολύ τον καλό φίλο της Παράδοσης τον κύριο Γιάννη Πανουτσακόπουλο που μου έστειλε τις πληροφορείες αυτές!!!)
 

Καλώς ήλθατε στην ιστοσελίδα της

Παράδοσης της Ηπείρου!

Ελπίζουμε ότι σύντομα,

με τη βοήθεια όλων μας

θα γίνει μια μικρή ¨Εγκυκλοπαίδεια¨

για την ιδιαίτερή μας Πατρίδα!